برای کسی که درد معاش زن و بچه دارد و هشتش گرو دوازده تو فلسفه گرانی را توضیح دهی و آنرا توجیه کنی حکایت زیر است:

از نصرالدین پرسیدند :قلیه با قاف است یا با غ گفت: با گوشت

سیاوش کسرایی قسمت کوتاهی از شعر بلند آرش کمانگیر برف می بارد برف می بارد به روی خار و خاراسنگ كوهها خاموش دره ها دلتنگ راه ها چشم انتظار كاروانی با صدای زنگ بر نمی شد گر ز بام كلبه های دودی يا كه سوسوی چراغی گر پيامی مان نمی آورد رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده های لغزان ما چه می كرديم در كولاك دل آشفته دمسرد ؟ آنك آنك كلبه ای روشن روی تپه روبروی من در گشودندم مهربانی ها نمودندم زود دانستم كه دور از داستان خشم برف و سوز در كنار شعله آتش قصه می گويد برای بچه های خود عمو نوروز گفته بودم زندگی زيباست گفته و ناگفته ای بس نكته ها كاين جاست .. آسمان باز آفتاب

آب تا اندر رود رود روان بودوچون بدریارسد

قرار گیرد ( کشف المحجوب)

یعنی مردتاناقص و ناتمام است سبکبار باشد

وچون کامل و آراسته شودباسکینه ووقارگردد.(لغت نامه دهخدا دروصف مطلب بالا)

در هنگام جنگ جهانی دوم چرچیل نخست وزیر انگلستان سوار تاکسی میشه تا به بیبیسی برود جهت سخنرانی

به راننده میگه نیم ساعت صبر کن من برمیگردم . راننده میگه ببخشید آقا من میخوام برم خانه سخن رانی چرچیل رو گوش کنم . چرچیل از شنیدن این حرف خیلی خوشحال شدو یک اسکناس ده شیلنگی که معادل دوبرابر کرایه بود به او انعام داد . راننده تاکسی خوشحال شد وگفت چرچیل کیه آقا ؟ صبر میکنم تا شما برگردید. (ازکتاب هزارویک حکایت تاریخی)

پاسخ بایزید

یک وقت بچه ها راه را بر بایزید گرفتند و پسری به شوخی گفت :

پیر مرد ریش تو محترم تر است یا دم خر

بایزید ریشی جنباند و با خنده گفت: فرزندم اگر از پل صراط بگذرد ریش من واگر نگذرد البته دم خر

فقط میتوان گفت خاطره انگیز ترین بافته های دوران مدرسه عبداللهیان

پادشاهی بر ژنده پوشی شفقت آورد و او را از مطبخ خاص مادام العمر وظیفه و اجری فرمود . وزیر گفت روا نباشد کاهلان را به رافت سلطان امید وار کردن چه بدین طمع هر روز مصادعت مرکب ملک دهند و از کارو کسب که مدار کار جهان و جهانیان است تن زنند و مملککت از اصناف مزدوران و پیشه وران خالی ماند. ملک از تنگ چشمی و کوته نظری وزیر بر آشفت وگفت فرمان آن است که قاطبه کاهلان را از خزانه راتیتی معین باشد. امر ملک در اصناع ملک به مسامع عام رسید . غوغا از هر سوی بر در سرای گرد آمدند وبه دعوی کاهلی برخاستند .و وزیر هر یک را ادراری پدید میکرد. پس از سالی ملک در حساب جمع و خرج ملک نظر

عربی صبح به مسجد در آمدکه نماز گذاردومستعجل بود . پیش نماز بعد از فاتحه سوره نوح بنیاد کرد.

چون گفت : انا ارسلتا نوحا(یعنی ما فرستادیم نوح را)

باقی آیه از یادش رفت. و سکوت او طول کشید. عرب را طاقت نماند گفت: ایهاالقاری اگر نوح نمی رود دیگری را بفرست و ما را خلاص کن.

دوستی از نذریهای آنچنانی تاجر محله شان همه ساله ،در ایام محرم میگفت و از ان با حسرت یاد میکرد و میگفت هرکه پول دارد هر ساله میتواند بهشت را بخرد . البته او نمی دانست که بهشت را به بها میدهند نه به بهانه ، یاد ملا افتادم و حکایت او:

جحی گوسفند مردم می دزدیدو گوشتش صدقه می کرد . از او پرسیدند که این چه معنی دارد؟

گفت :ثواب صدقه با بزه دزدی برابر گردد ودر میانه پیه ودنبه اش توفیر باشد.

شنیدم که به روزگار خسرو در وقت وزارت بزرجمهر حکیم، رسولی آمد از روم. کسری بنشست، چنانکه رسم ملوک عجم بود؛ و میxadخواست بارنامه کند که مرا وزیر داناست. در پیش رسول با وزیر گفت: ای فلان همه چیزها که درعالم است تو دانی؟ بزرجمهر گفت: من ندانم ای خدایگان جهان. خسرو از آن سخن طیره شده و از رسول خجل گشت. پرسید که: پس همه چیز که داند؟ بزرجمهر گفت: همه چیز را همگان دانند؛ و همگان هنوز از مادر نزاده اند. (عنصرالمعالی)